Philipp Lahm: Engeland dodelijk uit standaards, VS met frisse aanvalsideeën, Duitsland moet mentale last afwerpen

Met het WK 2026 voor de deur deelt Philipp Lahm zijn blik op drie toplanden: Engeland, de Verenigde Staten en Duitsland. De wereldkampioen van 2014 ziet Engeland “bijna zo sterk als Frankrijk en Spanje” en prijst vooral de vaste patronen en kracht uit standaardsituaties. De kern van de Engelse selectie speelt bij topclubs en is gevormd in de Premier League. Harry Kane en Jude Bellingham dragen hun elftallen, terwijl Marcus Rashford volgens Lahm na een sterk jaar bij Barcelona opnieuw een serieuze optie vanaf links is. Dat relatief weinig internationals in het buitenland spelen, vergroot volgens hem de samenhang — iets waar Duitsland in 2014 ook van profiteerde.

In die Engelse focus op dode spelmomenten schuilt volgens Lahm een sleutel. Vrije trappen en corners leveren in de hitte van Noord-Amerika ‘simpele’ doelpunten op, met onder anderen Declan Rice als voorbeeld van zuivere uitvoering en leiderschap. Over de controle achterin is hij gematigd positief: de defensie oogt georganiseerd, maar in doel vindt hij Jordan Pickford niet tot de absolute wereldtop behoren. Op het middenveld is Lahm uitgesproken enthousiast: Elliot Anderson ziet hij als brutale katalysator voor de toekomst en hij snapt dat Manchester City hem wil binnenhalen. Met Rice en de snelle Marc Guéhi eromheen kan een stevig blok ontstaan. Voorin spreekt de kwaliteit volgens Lahm voor zich met Kane en Bellingham, aangevuld door opties als Rashford.


Over de Verenigde Staten — medeorganisator en dus met thuisvoordeel — is Lahm hoopvol. Hij ziet een elftal dat de tactische waarden en persoonlijkheid van trainer Mauricio Pochettino uitdraagt: vechtlust, dynamiek en loopvermogen. De chemie in de groep oogt sterk en het enthousiasme van de Amerikaanse achterban kan extra energie geven. Tegelijkertijd mist hij echte uitblinkers op het hoogste clubniveau. Christian Pulisic, Chris Richards en Weston McKennie hebben internationale ervaring, maar clubs als Milan en Juventus ziet hij momenteel niet tot de absolute top behoren, wat de druk concentreert op een kleine kern. De recente oefenoptredens tegen Senegal en Duitsland waren volgens Lahm bemoedigend, met name door de scherpe counters en aanvallende automatismen. In een groep met Paraguay, Australië en Turkije acht hij groepswinst mogelijk. Hoe ver de Amerikanen daarna komen, hangt voor hem af van de defensieve stabiliteit en de prestaties van doelman Matt Freese, die zijn eerste WK speelt.

Duitsland, tenslotte, moet het volgens Lahm voorin hebben. Met Kai Havertz, Jamal Musiala en Florian Wirtz zijn er voldoende creatieve en scorende impulsen; als dat trio ritme vindt, komen de doelpunten vanzelf. Havertz noemt hij cruciaal — de aanvaller blonk volgens hem uit in de recente zege op de Verenigde Staten in Chicago en speelde een sleutelrol bij de treffer van Leroy Sané op Soldier Field. De zwakke plek ligt volgens Lahm in de collectieve defensie. Duitsland verdedigt niet altijd als eenheid en moet compacter spelen om te voorkomen dat verdedigers in lastige één-tegen-één-duels belanden.

Belangrijker nog is de mentale component. Sinds de gewonnen WK-finale van 2014 bereikte Duitsland geen enkele knock-outwedstrijd meer op een WK: zowel in 2018 als 2022 volgde uitschakeling in de groepsfase. Het hardnekkige etiket van ‘toernooiploeg’ wringt daardoor. Die recente geschiedenis weegt mee en moet eerst worden afgeschud, benadrukt Lahm — ook omdat Duitsland destijds óók tot de favorieten werd gerekend. Het wordt, besluit hij, zaak om vanaf de eerste wedstrijd ritme, compactheid en vertrouwen te kweken.