Italië kiest Malagò als FIGC-voorzitter: vertrouwen in zijn cv, maar geen plan op tafel

Op basis van welk programma is Giovanni Malagò precies gekozen tot nieuwe voorzitter van de FIGC? En waarin verschilde hij van uitdager Giancarlo Abete? Het eerlijke antwoord: vrijwel niemand weet het. Dat is de kern van de scepsis die de verkiezing begeleidt.

Abete, de verliezende kandidaat, wees er na afloop op dat de procedure de inhoud overvleugelde: ‘Een debat over de inhoud was niet mogelijk, een gedeeld programma evenmin. Het was fout om eerst de persoon aan te wijzen en pas daarna het programma, ook in het belang van Giovanni Malagò.’

Malagò (67) geniet in Italië onmiskenbaar aanzien. Hij gold als de architect achter de succesvolle kandidatuur van Milaan-Cortina voor de Winterspelen en stond aan het roer bij een historisch succesvolle olympische cyclus. Eerder leidde hij in drie termijnen het CONI en gaf hij meerdere sporten een nieuwe impuls. Ondanks enkele schaduwvlekken in loopbaan en leven is hij in de perceptie vooral een man van resultaat — en precies op dat imago vertrouwt het Italiaanse voetbal nu blind. Opvallend: in het Federale Bestuur veranderde geen enkel gezicht.

De roep om concreet beleid blijft intussen luid. ‘Mensen die zich met voetbal bezighouden, moeten de specifieke problemen aanpakken. Met algemene praatjes kom je nergens,’ waarschuwde coach en denker Julio Velasco onlangs. ‘We hebben het steeds over stadions, maar wat heeft dat met het spel van de nationale ploeg te maken? Niets. Stadions zijn belangrijk voor het hele ecosysteem en marketing, maar je moet het specifieke aanpakken. Anders wachten we twintig jaar tot talent weer opbloeit.’

De dag na ‘de nacht van Zenica’ sprak Napoli-voorzitter Aurelio De Laurentiis zich uit: Malagò is de juiste man om het Italiaanse voetbal te revitaliseren — op vertrouwen. De Serie A volgde in zijn kielzog, en later sloten vrijwel alle andere geledingen zich daarbij aan, met uitzondering van het kamp-Abete. Opmerkelijk genoeg bepleitte dezelfde De Laurentiis gisteren nog rigoureuze ingrepen: circa 140 wedstrijden schrappen uit de kalender en terug naar 16 clubs in de Serie A. Precies het type hervorming dat voorganger Gabriele Gravina jarenlang (zij het richting 18 clubs) tevergeefs probeerde door te drukken tegen de weerstand van de topclubs.

Waarom zou dat met Malagò wél lukken? Zonder vooraf gedeeld programma kan elke belangengroep zich bij de eerste onwelgevallige maatregel terugtrekken. Dat vergroot de kans op het bekende Italiaanse status-quo: iedereen tegen iedereen. Malagò zal, wil hij echt hervormen, onvermijdelijk voor keuzes komen te staan die verdelen. Hoe hij daarin iedereen meekrijgt, blijft onduidelijk.

Misschien is dat ook niet wat het Italiaanse voetbal hem primair vraagt. De impliciete verwachting lijkt eenvoudiger: kies de juiste bondscoach en breng de nationale ploeg weer boven de waterspiegel. Italië is zelden het land van langetermijnplanning en breed gedragen hervormingen; het leeft van sporadische wondermaanden en koestert de hoop op nog eens een 2006 of 2021. Intussen is de structurele neergang van het voetbal in de laars niet gestopt — en zeker niet opgelost door vertrouwen alleen.