Engeland zet vol in op WK 2026: vertrouwen, vernieuwing en Tuchel moeten het verschil maken

De toon in het Engelse kamp is gezet sinds de eerste nacht in hun boutique basis in Kansas City. Terwijl buiten noodweer met tornado-waarschuwingen over trok, zochten enkele internationals afleiding bij game vijf van de Amerikaanse basketbalfinale. Toen de New York Knicks na 53 jaar weer kampioen werden, trokken spelers onmiddellijk parallellen met de lange Engelse wacht op een tweede wereldtitel: dit zou ook hún moment kunnen zijn. Zelfs de ‘Route 66’-slogans op het trainingscomplex — een knipoog naar 1966 — versterken dat gevoel.

Die emotie past bij het bekende Engelse patroon van hoop en scepsis rond grote toernooien. Na decennia van ‘bijna’s’ is het vertrouwen in 2026 echter breder onderbouwd. De bond heeft het talentenapparaat naar voorbeeld van Frankrijk, Spanje en Duitsland gemoderniseerd en er is fors geïnvesteerd in de nationale ploeg. De selectie is diep en veelzijdig, en bovenal: met Thomas Tuchel heeft Engeland nu een trainer met bewezen knockout-expertise en een natuurlijke autoriteit. Waar Gareth Southgate erin slaagde een team te smeden, moet Tuchel het laatste zetje richting winnen geven.

Dat neemt niet weg dat toernooivoetbal grillig blijft. In 2022, statistisch gezien hun minste eindtoernooi van de laatste jaren, speelde Engeland volgens betrokkenen juist het beste voetbal — een kwartfinale tegen een topland werd met een gemiste strafschop beslist. Zulke details kunnen het verschil maken. De vraag is of het kwart dit keer wél goed valt.

Het toernooi oogt bovendien opener dan gebruikelijk. Spanje en Frankrijk gelden als favorieten, maar toonden ook hun eigen rafelranden; andere Europese toplanden kwamen stroef uit de startblokken. Lukt het Engeland bovendien als groepswinnaar de ‘zachte’ kant van het schema te pakken, dan ligt een lange run opnieuw voor de hand. Tegelijk is het patroon van recente toernooien duidelijk: zodra de eerste absolute elite-tegenstander wacht, stokt het vaak.

Tuchel brengt een meer gelaagde tactische aanpak, maar stuit tegelijk op een bekend probleem: hoe houd je in topduels controle zonder een pure ‘zes’? Elliott Anderson maakt stappen in een aangepaste rol, terwijl de overdaad aan creatievelingen op tien niet automatisch een balans op het middenveld oplevert. Het is een ironie die andere toplanden herkennen: Frankrijk zou graag een type-Declan Rice willen, Spanje een spits met de garantie van Harry Kane. Argentinië en Brazilië zouden niet misstaan met de Engelse breedte — met dit verschil dat zij in de moderne tijd al prijzen hebben gepakt.

Juist daarom voelt dit toernooi voor Engeland anders. De openingswedstrijd tegen Kroatië is meteen een graadmeter: niet alleen om de koppositie in de groep, maar vooral om te laten zien waar het team nu écht staat. De euforie na de 5-0 uitzege op Servië werd namelijk getemperd toen Mexico dezelfde opponent met 5-1 versloeg. Was Servië simpelweg zwak, of werd Engeland overvleugeld door eigen optimisme?

Zestig jaar na 1966 en met alles wat het Engelse voetbal heeft veranderd en verbeterd, lijkt de basis sterker dan ooit. Nu is het zaak het lot niet langer te tarten, maar te forceren. Of de sterren dit keer echt goed staan, zal al snel blijken — eerst tegen Kroatië, daarna in de knockout waarin Engeland eindelijk die ene elite-horde moet nemen. Dit is bijna het moment. Dit keer… zeker?