Engeland en de drie aanvalsdilemma’s richting WK 2026: Saka ontketenen, Rashford of Gordon en wie wordt de nummer 10?

Nu de commotie rond zijn selectie is verstomd, richt Thomas Tuchel zich op de kernvraag voor Engeland: wie starten er daadwerkelijk op het veld? In zijn 4-2-3-1 draait het om balans. Declan Rice en Elliot Anderson vormen het vaste koppel op de zes, Harry Kane – na 61 doelpunten voor Bayern München vorig seizoen – is onaantastbaar in de spits. Achterin oogt het stabiel met een vermoedelijke vier van Nico O’Reilly, Marc Guehi, Ezri Konsa en Reece James. De echte keuzes zitten in de drie posities achter Kane. Met twee oefenduels te gaan – vanavond tegen Nieuw-Zeeland in Tampa en woensdag tegen Costa Rica in Orlando (beide 21.00 uur Britse tijd, 16.00 uur ET) – moet Tuchel zijn aanvalspuzzel leggen.

1) Saka’s vonk weer laten overslaan Bukayo Saka beleefde in 2025-26 zijn sportieve piek met een landstitel en een Champions League-finaleplaats, maar individueel waren de afgelopen seizoenen grillig. Blessureleed, vermoeidheid en een tactische verschuiving bij Arsenal richting meer defensieve zekerheid (twintig goals minder dan de 91 in 2023-24) drukten zijn productie. Bovendien leunt Arsenal zwaar op Saka als primaire uitlaatklep: 41,7 procent van de aanvallen liep over zijn flank. Tegenstanders anticipeerden en verdubbelden of verdriedubbelden hem geregeld; 90,3 procent van zijn passes kwam onder druk tot stand – hoogste aandeel van alle niet-spitsen. Voor Engeland ligt de oplossing in variatie: minder voorspelbare aanvalsreeksen en overlappende loopacties van de rechtsback, zoals Saka bij Arsenal floreert naast Ben White. Ook speelt belasting mee: vóór zijn 24e tikte Saka al 15.312 Premier League-minuten aan, de tiende hoogste ooit op die leeftijd. Roteren kan verlichting bieden, met Noni Madueke als capabele vervanger. Tuchel ziet in hem een invaller die direct verschil kan maken: hij prees Madueke bij de selectiebekendmaking en hintte op roulatie, zeker in de groepsfase.


2) Links: Rashford of Gordon? Op links wacht de keuze tussen Marcus Rashford – vorig seizoen verhuurd aan Barcelona en gecharmeerd van een permanente overstap – en Anthony Gordon, die als razendsnelle, rechttoe-rechtaan flankspeler profileert. Hun dreiging is vergelijkbaar, maar de accenten verschillen: Rashford snijdt vaker naar binnen en zoekt het strafschopgebied, Gordon houdt liever breed en versnelt richting achterlijn. Zonder bal biedt Rashford meer diepgang, maar Tuchel hecht groot belang aan Gordon’s arbeid tegen de bal. Na de 5-0 zege in de kwalificatie op Letland roemde hij diens sprintmeters en intensiteit in de hoge druk. De cijfers onderstrepen het verschil: in de Champions League zette Rashford gemiddeld veertien hoge pressies per wedstrijd mínder dan Gordon. De afweging is helder: weegt Rashfords extra doelgevaar op tegen Gordon’s onvermoeibare tegenpressing?

3) De nummer 10: Bellingham of Rogers? Tuchel wil concurrentie zonder de teamgeest te schaden en wees op de vriendschappelijke rivaliteit tussen Jude Bellingham en Morgan Rogers. Sportief staan er duidelijke trade-offs. Wil hij meer steun naast Rice en Anderson, dan ligt Bellingham voor de hand: defensief actiever met 4,11 tackles en 1,13 intercepties per 1.000 tegenstander-aanrakingen, grofweg dubbel aan Rogers’ 2,02 en 0,62. Kiest Tuchel voor pure eindfase-impact, dan spreekt Rogers: sterk in de counter, tien competitiegoals (vier meer dan Bellingham) en zes assists (twee meer). Belangrijk is ook de wisselwerking met Kane. Een terugkerende kritiek in eerdere jaren: de nummer 10 kwam in de zones waar Kane graag inzakt. Bellingham blijft vaker in de centrale corridor, Rogers wijkt eerder uit naar links. Het is aan Tuchel te bepalen wiens loopacties het best aansluiten op Kane’s neiging om tussen de linies te spelen.

De tijd tikt. Met Nieuw-Zeeland (Tampa) en Costa Rica (Orlando) als laatste tests kan Tuchel nog finetunen. Daarna begint het serieuze werk en moeten Saka’s dreiging, de keuze op links en de invulling van de nummer 10 staan als een huis.