Duckens Nazon: Van het helpen van Haïti naar de Wereldbeker tot het ontsnappen uit Iran

Het leven van Duckens Nazon is de afgelopen tijd een rollercoaster geweest. Van het helpen van Haïti bij het kwalificeren voor hun eerste Wereldbeker sinds 1974 tot het vrezen voor zijn leven tijdens zijn ontsnapping uit het conflict in Iran, waar hij voor Esteghlal speelt. De 32-jarige, die in 2019 zes maanden bij St Mirren in Schotland speelde, richt zich nu op het verrassen van het land dat hij kort zijn thuis noemde. Als recordscorer van Haïti met 44 doelpunten in 78 interlands, zal het beginnen van zijn eerste Wereldbekerwedstrijd in 52 jaar tegen de Schotten een hoogtepunt zijn voor de aanvaller, die beweert dat zijn leven werd gered door een SIM-kaart tijdens zijn recente evacuatie uit Iran.

Nazon was van plan Iran te verlaten op de dag dat de Israëlische-VS aanvallen begonnen, maar werd om veiligheidsredenen van de vlucht gehaald. Ondertussen waren zijn vrouw uit Marokko - een land dat Haïti ook zal ontmoeten in hun groepsfase samen met Schotland en Brazilië - en hun vier kinderen veilig in Frankrijk, waar de voormalig speler van Coventry City geboren is. Nazon is dankbaar dat zijn gezin niet betrokken was bij zijn "gekke" evacuatiereis, waarin hij bommen zag vallen op slechts 100 meter afstand voordat hij uiteindelijk via Azerbeidzjan wist te ontsnappen.

In een gesprek op de BBC-podcast 'Sacked in the Morning' vertelde hij: "Ik stond op het punt een vliegtuig naar Istanbul of Parijs te nemen, toen de steward iedereen vertelde dat ze moesten uitstappen omdat de oorlog was begonnen. Stel je voor dat je je vrouw en kinderen bij je hebt in die situatie. Als je alleen bent, zou ik niet zeggen dat het me niet interesseert, maar je bent relaxter en neemt sneller beslissingen."


Over de complicaties aan de grens tussen Iran en Azerbeidzjan voegde hij toe: "Ik zat misschien 48 uur vast aan de grens. Ze weigerden me, stuurden me terug naar Iran en ik sliep aan de grens. Maar ik had geluk, want voordat de oorlog begon, had ik een eSIM gekocht. Daarna werd het internet in Iran afgesloten. Dus ik had geen contact en bad dat ik bij de grens enige signaal zou krijgen - en dat werkte. Dit heeft mijn leven gered. Ik kon met de Franse ambassade praten en zij hielpen me om mijn paspoort te krijgen. Ze spraken met de Azerbeidzjaanse strijdkrachten en toen kon ik eruit."

Met het binnenlandse voetbal in Iran opgeschort vanwege het aanhoudende conflict, moest Nazon een individueel trainingsprogramma volgen ter voorbereiding op de Wereldbeker. Het Haïtiaanse team is een helden geworden voor het terugbrengen van het land naar de grootste voetbalstage, waar ze slechts voor de tweede keer aan de finales deelnemen. Nazon erkent dat de spelers nu "deel uitmaken van de geschiedenis van het land", maar benadrukt dat ze zonder "extra druk" zullen spelen, te beginnen met hun opener tegen Schotland. "We zijn ambassadeurs van ons land en we weten dat we een verantwoordelijkheid hebben," zegt hij. "We weten dat de jongeren ons ook als voorbeelden zien. Maar we hoeven onszelf geen extra druk op te leggen en wanneer we voor ons land spelen, is het meer een missie en doen we het met passie en liefde."

Tijdens zijn tijd bij St Mirren van Belgische club Sint-Truiden in de tweede helft van het seizoen 2018-2019, had Nazon "een verhaal" in Schotland. Het was echter kortstondig. De aanvaller speelde 12 wedstrijden en scoorde twee keer, maar gaf aan dat hij "niet klaar was voor deze agressie en strijd" in het Schotse voetbal, terwijl het weer ook een rol speelde. "Ik herinner me dat we één wedstrijd hadden met zon, sneeuw en regen," herinnert hij zich. "Daarna dacht ik, oké, ik ben klaar."

Het weer zal waarschijnlijk geen probleem zijn voor Nazon deze zomer in Noord-Amerika. De aanvaller, een vriend van de Schotse verdediger Dom Hyam - met wie hij bij Coventry speelde - uitte echter wel zijn bezorgdheid over de hoge ticketprijzen voor de aankomende Wereldbekerwedstrijden. "Er is maar één ding dat in mijn hoofd begint te spelen - het zijn de ticketprijzen," zegt hij. "Hopelijk heeft dit geen invloed op de menigte en de mensen die naar het stadion komen, want we willen deze sfeer. We willen deze energie om ons heen. Ik kijk ernaar uit om Schotse mensen en Haïtiaanse mensen in de stadions te zien. Dit gaat belangrijk zijn.