De opmerkelijke opmars van Canada: van nummer 122 naar de achtste finales op het WK

Het dieptepunt voor het Canadese voetbal werd bereikt op 16 oktober 2012. Toen verloor het nationale elftal met pijnlijke cijfers, 8-1 tegen Honduras, en werd opnieuw duidelijk dat Canada op wereldschaal achterliep. Het elftal had te kampen met blessures, slaapgebrek na een vertraagde vlucht en externe factoren als kwellende fans. Die klap leidde tot een historische terugval; Canada stond in 2014 op de 122e plek van de mondiale ranglijst – het laagste punt ooit.

De doorbraak kwam mede door de multiculturele identiteit die diep in de Canadese samenleving zit verankerd. Officieel beleid op het gebied van multiculturalisme en tweetaligheid zorgde ervoor dat vanaf de jaren zeventig veel immigranten het land binnenkwamen. Zij introduceerden het voetbal in Canada en de volgende generatie groeide op met een passie voor het spel.

Rond 2007 diende zich een nieuwe lichting spelers aan uit de Caraïben, Afrika en Europa, die hun weg vonden naar het Canadese profvoetbal en de nationale ploeg. Ook het actief overtuigen van spelers met dubbele nationaliteiten, zoals Junior Hoilett en Stephen Eustáquio, bleek essentieel. Hoilett, met roots in Jamaica, werd het gezicht van deze aanpak toen hij besloot voor zijn geboorteland uit te komen.

Het werk van voormalige bondscoach John Herdman (2018-2023) en huidig bondscoach Jesse Marsch zette deze beleidslijn voort: maar liefst 15 van de 26 spelers in de huidige WK-selectie zijn geboren in Canada maar hadden mogen kiezen voor een ander land. Daarnaast waren zeven spelers elders geboren, waaronder dragende krachten Jonathan David, Ismael Kone en Luc de Fougerolles.

Een schoolvoorbeeld is Stephen Eustáquio: geboren in Canada, opgegroeid in Portugal, maar in 2017 overtuigd om zich voor de Canadese kleuren te kiezen. Zijn doelpunt in de achtste finales tegen Zuid-Afrika geldt als het belangrijkste in de recente voetbalgeschiedenis van het land.

De opmars van Canada is onlosmakelijk verbonden met het multiculturele karakter van de samenleving en het strategisch benaderen van talent met dubbele nationaliteiten. Zonder die open blik en het gericht aantrekken van spelers wereldwijd was het huidige succes niet mogelijk geweest.

Met een duel tegen Marokko op het programma – met als inzet een plek bij de laatste acht – kan het Canadese sprookje op het WK een nieuw hoofdstuk krijgen.