Grote verhalen, weinig spanning: werkt het nieuwe WK-format wel?

Het WK 2026 kreeg met 48 deelnemende landen een nieuw jasje. Meer plekken, meer verhalen — en inderdaad: Kaapverdië schreef geschiedenis door de laatste 32 te halen en Uruguay uit te schakelen. Voor voorzitter Gianni Infantino een bevestiging van zijn uitbreidingsplan. Maar los van die feelgood-verhalen ontbrak in de groepsfase veelal de echte spanning voor de grote landen. De doorstroom van nummers drie en een nieuwe tiebreaker op direct onderling resultaat drukten de dreiging weg. Vier ploegen wonnen hun groep zelfs met een wedstrijd te gaan, terwijl vijf landen al voortijdig uitgeschakeld waren. En ja: er vielen meer doelpunten dan in welke groepsfase sinds Zweden 1958. Kan de bond dit een succes noemen?

Voordelen: nieuwe gezichten, nieuwe verhalen

• De strijd om de Gouden Schoen met Lionel Messi, Kylian Mbappé, Erling Haaland, Cristiano Ronaldo en Harry Kane stal de show, maar het WK draait in de groepsfase óók om kleur en karakter van outsiders.
• Kaapverdië, vooraf afgeschreven in een poule met Uruguay en Europees kampioen Spanje, hield Spanje op 0-0, speelde 2-2 tegen Uruguay en pakte in de laatste wedstrijd tegen Saoedi-Arabië het beslissende punt voor plek twee. Beloning: vrijdag in Miami tegen wereldkampioen Argentinië. Het was de enige nummer twee met slechts drie punten — maar genoeg is genoeg.
• Doelman Vozinha, 40 jaar, werd een cultheld. Van 50.000 volgers op Instagram voor Spanje–Kaapverdië naar 5 miljoen na afloop; inmiddels 16,7 miljoen. Zijn moeder kon dankzij hulp alsnog naar het duel met Uruguay afreizen. Een typisch WK-sprookje voor een keeper die z’n loopbaan sleet in Moldavië, Cyprus, Slowakije en de Portugese tweede divisie.
• De Caribische debutant Curaçao, de kleinste ooit op een WK, haalde knap een punt tegen Ecuador. DR Congo dwong met 1–1 tegen Portugal een plek af als een van de beste nummers drie. Haïti’s Wilson Isidor maakte een doelpunt voor de annalen tegen Marokko.
• Door de uitbreiding bereikten ook Bosnië en Herzegovina, Canada, Ivoorkust en Zuid-Afrika voor het eerst de knock-outs. Tegelijkertijd bleven Europa en Zuid-Amerika voorspelbaar dominant. Opvallend sterk: Afrika, met negen van de tien landen door naar de laatste 32.
• Daar staat tegenover dat de breedte niet overal overtuigde. In Concacaf kwamen vrijwel alle 20 punten op naam van de drie gastlanden; Curaçao, Haïti en Panama scoorden samen drie keer en kregen 21 treffers tegen. In Azië was het ronduit mager: negen teams, drie zeges uit 27 duels (0,67 punt per wedstrijd). Alleen Australië en Japan overleefden de groepsfase, ondanks een verdubbeling van het aantal directe startbewijzen (van vier naar acht) en extra plaats via play-offs voor Irak.

Nadelen: waar is de spanning gebleven?

• Grote verhalen maken nog geen toernooi. De groepsfase miste vooral voor toplanden echte dreiging. Van de twaalf geplaatste koplopers wonnen alleen co-host Canada en Portugal hun groep niet. Met 12 poules was de kans op een echte ‘groep des doods’ minimaal. Afgezien van de verrassende uitschakeling van Uruguay, voelde het als 72 wedstrijden om 16 kleintjes te zeven voor een vertrouwde knock-outfase.
• De doorstroom van nummers drie haalde het risico eruit. Zelfs Ghana-bondscoach Carlos Queiroz, wiens ploeg als derde doorging, noemde het format “vulgair en gewoontjes”.
• Ook veranderde de eerste tiebreaker: niet langer doelsaldo, maar onderling resultaat. Gevolg: op speeldag drie werkten negen teams feitelijk hun plichtwedstrijd af — vier al zeker van groepswinst, vijf al zeker uitgeschakeld. Met doelsaldo was iedereen nog in de race geweest.
• De scherpte ontbrak geregeld. Ecuador–Duitsland (2-1) was een hoogtepunt, maar Die Mannschaft had de groepswinst al binnen. En veel ‘stunts’ bleken kat-en-muiswedstrijden met één ploeg die verdedigde. In 2022 werden vijf groepsduels met 3+ doelpunten verschil beslist; nu waren het er 18. Het gemiddelde van 2,99 goals per wedstrijd is het hoogste in een groepsfase sinds de start van het 32-landentoernooi in 1998. Het ligt op koers voor het hoogste gemiddelde sinds 1958 (3,60), zij het ver onder de ongekende 5,38 van 1954.
• De loterij rond derde plekken legde ook de scheefgroei bloot. Schotland en Zuid-Korea eindigden op drie punten en moesten tot zaterdagavond wachten op hun definitieve eliminatie. Groepen die later eindigden hadden voordeel. Senegal wist dat het doelpunten nodig had tegen Irak en won 5-0 om het laatste ticket voor de beste derdes te pakken.
• De prikkel voor salonremises lag op de loer: Australië–Paraguay eindigde 0-0, terwijl Oostenrijk–Algerije 3-3 werd in het allerlaatste groepsduel — precies genoeg om Iran te wippen. Na de drinkpauze in minuut 68 viel er geen schot meer tot in blessuretijd, toen Algerije voorkwam en Oostenrijk alsnog gelijkmaakte. Niet alle teams kunnen tegelijk spelen, maar het voelt wrang dat het speelschema zo’n grote rol speelt in het wel of niet doorkomen als derde.

Conclusie De groepsfase van dit uitgebreide WK voelde vaak als een aanloop, bijna als een eigen kwalificatietoernooi. De verhalen zijn prachtig, de doelpuntenrijkdom staat buiten kijf — maar de spanning voor de top ontbrak te vaak. Nu de knock-outs beginnen, voelt het alsof het WK pas echt van start gaat.

---

Related Articles

1. Canada Ghi Nhận Chiến Thắng Lịch Sử Trong Vòng Knockout World Cup
2. Jose Mourinho soutient Arda Guler après l’élimination précoce au Mondial 2026