Een open brief aan Paul Mullin

Na 110 doelpunten en drie promoties in vijf jaar heeft Paul Mullin Wrexham verlaten. De 31-jarige was een van de belangrijkste figuren in het verhaal van de transformatie van de club onder mede-eigenaren Rob McElhenney en Ryan Reynolds, en verdiende de heldenstatus onder de supporters. Hier legt Tim Edwards, een levenslange Wrexham-fan en host van de Fearless in Devotion-podcast, in een open brief uit waarom de spits zoveel voor hen betekende.

Beste Paul,

Dit is het soort brief dat geen enkele Wrexham-fan wilde schrijven, omdat het bevestigt wat we niet konden voorstellen: een Wrexham AFC zonder jou. Natuurlijk, het is de aard van het spel - spelers gaan weg, de club gaat verder. Wij, eenvoudige stervelingen die het gras waar jij op liep aanbaden, zullen uiteindelijk verder gaan... maar we zullen je nooit vergeten, dat beloof ik.

Ik herinner me dat ik in 2021 hoorde over een mogelijke transfer van jou van Cambridge United. Onze hoofden draaiden nog van de Hollywood-sensatie terwijl we ons afvroegen of het allemaal slechts het begin was van weer een vals alarm. Ik plaatste het met tegenzin op de sociale media van de Fearless In Devotion-podcast, in de verwachting op veel gelach van andere Reds. Het blijkt dat Rob Mac die post opmerkte en vroeg aan uitvoerend directeur Humphrey Ker of we kans maakten om jou te strikken. Om duidelijk te zijn, ik claim geen enkele rol in jouw komst naar de club. Het vastleggen van jouw handtekening was de eerste grote stap in het verjagen van de angsten die we hadden over eigenaren met grote plannen en grotere publieke profielen. Een bewezen spits die kwam vanuit een hogere competitie, iemand die Cambridge naar promotie had geschoten maar bereid was om zijn Wrexham-leven te beginnen bij Solihull Moors in de National League in plaats van tegen Oxford United in League One. Die debuutwedstrijd werd bekroond met een doelpunt. Niemand neemt een penalty beter in het voetbal. Gewoon recht door het midden schieten. Soms zijn de simpele manieren de beste. En eenvoud was de sleutel tot jouw succes hier - hard werken, het embleem met trots vertegenwoordigen.

Er waren controverses rond koninklijke bezoeken en slogans op jouw voetbalschoenen, maar die mini-drama's droegen alleen maar bij aan jouw aura, nu jouw legende. Wrexham mag dan nu zonder Mullin zijn, maar jouw tijd hier was allesbehalve betekenisloos. Wanneer je niet de netten van tegenstanders over het hele land aan flarden schoot, dook je in de Wrexham-cultuur. Je werd een boegbeeld voor autisme-charities, je werd auteur. Je werd zelfs een filmster... nou ja, soort van. Je hebt niet echt een oproep voor Cymru gekregen, noch voor Wrexham in de Championship gespeeld. Spijt? Ik betwijfel het. Er zijn gewoon te veel mooie momenten om op te sommen, van de memorabele titelbeslissende dubbele tegen Boreham Wood tot die nonchalante lob die de overwinning tegen Stockport County veiligstelde voor nog een FA Trophy-finale. Zoveel mooie herinneringen in zo'n korte tijd deden meer dan je je ooit kunt voorstellen. Jouw doelpunten, jouw rauwe passie, jouw onvermoeibare wil om te winnen... ze hebben ons genezen. Ze hielpen ons om meer dan een decennium van non-league purgatory te overwinnen, een levenslange straf waarvan we dachten dat we nooit gratie zouden krijgen. Bijna-missen en wanhopige nederlagen werden vervangen door zekere successen en een lawine van overwinningen. Alles dankzij jou. Omdat jij de standaarden verhoogde, jij eiste glorie.

En terwijl dit het einde is van een werkelijk prachtige periode, hoop ik echt dat je de uiting van lof en dankbaarheid voelt van Wrexham-fans over de hele wereld. Ik hoop dat die woorden je helpen genezen. Leningperiodes bij Wigan Athletic en Bradford City werkten simpelweg niet uit. En wat dan? Je bent van de juiste keuze naar het streven gegaan om dergelijke hoogtes elders te bereiken, iets dat heel moeilijk is wanneer een harmonieuze kleedkamer zorgt voor een driedubbele promotie. Ik weet dat je blessures nooit als excuus zult gebruiken voor je terugval bij Wrexham, maar terugvechten van een doorboorde long, gebroken ribben en een rugoperatie vereist moed naast glorie. En het is die arbeidsethos, die drive en de pure wil om te winnen die ervoor zullen zorgen dat meer succes jou wacht, waar dat ook mag zijn. Goede dingen gebeuren met goede mensen, en zeer goede spitsen verliezen hun flair niet voor altijd. De managers bij Bradford en Wigan hadden simpelweg niet de sleutels om jouw verfijnde vaardigheden te ontgrendelen. Maar misschien is de acceptatie dat jouw tijd bij Wrexham voorbij is wat jou weer voor het doel doet scoren. Je probeert Phil Parkinson niet meer ongelijk te bewijzen. Je probeert niet meer in te halen. Je bent niet langer de tweede viool. Dus ga en wees weer de hoofdrolspeler elders. Ga en help een jong, ambitieus team te bloeien. Ga en geef een ontmoedigde fanbase weer reden om te geloven. Tenslotte, je liet ons dromen durven. Je gaf ons een club om weer fier op te zijn. De slapende reus werd gewekt door een bescheiden familievader uit Litherland. En daarvoor zijn we je voor altijd dankbaar.

We hebben geen Mullin meer. Ik denk niet dat je dit zult begrijpen.

Met vriendelijke groet, een Wrexham-fan.